Προσφάτως σε μία κατ’ ιδίαν συνάντηση με πολιτικούς και αναλυτές γεωπολιτικών ζητημάτων εξέθεσα τις απόψεις μου περί Ελληνικού Imperium. Ανάμεσά τους υπήρχαν ωρισμένοι επαγγελματίες αναλυτές που εμφανίζονται στα μμε ομιλώντας περί γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής, και οι οποίοι απέδειξαν για μίαν εισέτι φοράν ότι ο εθισμός της σκέψεως σε στερεότυπα, προξενεί αποστέωση του πνεύματος.
Όλοι απέρριψαν ως εξωπραγματικές τις απόψεις μου χωρίς να αντιτάξουν κάποιο λογικό επιχείρημα παρά μόνον αφορισμούς βασισμένους στο συναίσθημα της μειονεξίας.
Το ιδεολογικό εκκρεμές της συζητήσεως από την δική τους πλευρά ταλαντεύετο μεταξύ άξονος ΗΠΑ-Ελλάδος-Ισραήλ και άξονος Ρωσσίας-Ελλάδος-Ιράν. Δηλαδή είτε θα συμμαχήσουμε με τις ΗΠΑ είτε με την Ρωσσία.
Για ποιόν λόγο να συμμαχήσουμε με κάποιον απ’ αυτούς τους δύο άξονες; ρώτησα. Προφανώς για να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επιθετικότητα, απαντούσαν οι συνομιλητές μου.

