Ένα από τα πολλά εγκλήματα που διέπραξαν οι διάφορες "ελληνοκεντρικές" οργάνωσεις, οι οποίες εμφανίστηκαν στα τέλη του 20ου χριστιανικού αιώνος, ήταν να κατασκευάσουν έναν μαλθακό και ειρηνικό Ελληνισμό, που ταίριαζε απολύτως στην δική τους διεφθαρμένη ψυχοσύνθεση.
Έναν άχρωμο και άοσμο Ελληνισμό με περιπάτους, συμπόσια, αμπελοφιλοσοφίες, εκδρομές, και άνευρα μνημόσυνα. Έναν ηττοπαθή και εσωστρεφή Ελληνισμό, που στα δικά τους μάτια εκπροσωπούσε την αυθεντική συλλογική ταυτότητα των (ηττημένων) Ελλήνων.
Σε αρκετές περιπτώσεις εύρισκαν ιδεολογικά ερείσματα από περιόδους παρακμής του Ελληνισμού, κυρίως την περίοδο της ρωμαιοκρατίας, για να δικαιολογήσουν την αποχαύνωσή τους, και κυρίως την ισόβια υποταγή τους στην ρωμιοσύνη.

