Σε πολλές συζητήσεις τίθεται επανειλημμένως το ζήτημα της αθεΐας που κατακλύζει την Ελληνική κοινωνία. Οφείλουμε να καυτηριάσουμε την αθεΐα ως σημάδι πολιτιστικής παρακμής.
Η συμμετοχή της αθεΐας στην παρακμή του Ελληνισμού υπήρξε καθοριστική. Οι σημερινοί της απόγονοι πλήττουν θανασίμως την δημιουργία Ελληνικής συνειδήσεως.
Συνεχίζουν να σπέρνουν το δηλητήριο της αθεΐας υπό το πρόσχημα της ανεξιθρησκείας. Η κύρια παραδοχή τους είναι ότι ως αγνωστικιστές δεν μπορούν να ανεχθούν την έννοια του δόγματος. Και συνεπώς έκαστος δύναται να πρεσβεύει όποια θρησκεία θέλει. Η θρησκεία, για τους άθεους, είναι ιδιωτική υπόθεση.
Σαν να είναι κουφοί, παριστάνουν ότι δεν άκουσαν ποτέ τον όρο πολιτιστικός πόλεμος. Κάποιοι αλλόφυλοι και αλλόθρησκοι στην Μέση Ανατολή από το -500 και εντεύθεν, μετέτρεψαν τον πολιτισμό σε πεδίο πολέμου. Σε διάφορα σημεία της Ελλάδος θάβουν τεχνητώς πεπαλαιωμένους αμφορείς για να εγείρουν αξιώσεις εδαφικές, λέγοντας ότι κάποτε ζούσαν εδώ. Κατακρεουργούν την Ελληνική γλώσσα, ώστε να λοβοτομήσουν την Ελληνική σκέψη. Αποσιωπούν την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Καθυβρίζουν τους Πατρώους Θεούς, προσβάλλοντας το Ελληνικό Έθνος.
Η απάντηση των αρχαιοφίλων, αγνωστικιστών, αθέων και λοιπών «ελληνοκεντρικών» σε αυτό το ζήτημα ζωής ή θανάτου είναι η ουδέτερη στάση. Για να καταφέρει ο εχθρός να καταστρέψει τον Ελληνικό Πολιτισμό, ξεκίνησε από την προσβολή του ονόματος των Θεών. Ύστερα συνέχισε με το να γκρεμίζει τις καλλιτεχνικές εκφράσεις της Εθνικής Λατρείας.
